काठमाडौँ । फागुन २१ गते हुने आमनिर्वाचनले देशलाई पुनः एकपटक राजनीतिक उत्साह र प्रतिस्पर्धाको केन्द्रमा उभ्याएको छ। निर्वाचन नजिकिँदै जाँदा गाउँदेखि सहरसम्म चुनावी रौनक छाएको थियो । मुख्य दलहरू अन्तिम घडीसम्म प्रचारप्रसारमा व्यस्त रहे भने नयाँ राजनीतिक शक्तिहरूको उत्साह र ऊर्जा विशेष रूपमा देखियो।
यसपटकको चुनावलाई परिवर्तन र पुस्तान्तरणको संकेतका रूपमा पनि हेरिएको छ। परम्परागत दलहरू आफ्नो साख जोगाउन संघर्षरत देखिँदा नयाँ अनुहार र नयाँ एजेन्डाले मतदाताको ध्यान तानेका छन्। युवा पुस्ताको सहभागिता उल्लेखनीय रह्यो । सामाजिक सञ्जालदेखि टोल–चोकका छलफलसम्म नयाँ नेतृत्वको आवश्यकता विषयले प्राथमिकता पायो।
विशेषगरी एमालेलाई यसपटक केही क्षेत्रमा सकस देखिएको राजनीतिक विश्लेषकहरूको भनाइ छ। पुराना उपलब्धि र संगठनात्मक मजबुतीको आधारमा अघि बढ्न खोजे पनि बदलिँदो मतदाता मनोविज्ञानले चुनौती थपेको बताइन्छ। प्रतिस्पर्धी दलहरूले परिवर्तन र सुशासनको मुद्दा जोडतोडले उठाएका कारण चुनावी मैदान झनै प्रतिस्पर्धात्मक बनेको थियो।
चुनावपछि संसद्मा नयाँ अनुहारहरूको उपस्थिति बढ्ने अनुमान गरिएको छ। धेरै स्वतन्त्र तथा नयाँ दलका उम्मेदवारहरूले प्रभावशाली उपस्थिति जनाएका कारण प्रतिनिधित्वको स्वरूपमा परिवर्तन आउने संकेत देखिएको छ। यसले संसद्मा नयाँ बहस, नयाँ शैली र नयाँ प्राथमिकताहरू स्थापित हुने अपेक्षा गरिएको छ।
राजनीतिक दलहरू अब परिणामको प्रतीक्षामा छन्। मतदाताले दिएको म्यान्डेटले देशको आगामी दिशा तय गर्नेछ। चुनावी प्रतिस्पर्धा सकिएसँगै अब सबैको ध्यान स्थिर सरकार, प्रभावकारी नीति निर्माण र जनअपेक्षा पूरा गर्ने जिम्मेवारीतर्फ केन्द्रित भएको छ।
फागुन २१ को निर्वाचनले फेरि एकपटक प्रमाणित गरेको छ—लोकतन्त्रमा अन्तिम निर्णय जनताको हातमै हुन्छ, र परिवर्तनको संकेत सधैं मतपेटिकाबाटै निस्कन्छ।
